Osobowosc
Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat pogłębiły się, widoczne już wcześniej, zmiany w ujmowaniu osobowości. Usiłowania psychologów zmierzają do poznania ogólnych zasad funkcjonowania osobowości, osobowości rozumianej coraz częściej jako system kierujący zachowaniem. Jeszcze w latach czterdziestych i później opisy osobowości sprowadzały się często do opisów charakteru (z uwzględnieniem różnic indywidualnych), temperamentu, woli i uczuć, na ogół bez prób ujęcia scalającego. Dowiadywaliśmy się o trwałych dyspozycjach człowieka, o pozytywnych i niekorzystnych cechach jego charakteru. Był to obraz, który przypominał mozaikę, natomiast kwestia mechanizmów i organizacji ludzkiego działania pozostawała w cieniu. Jak to się dzieje, że zachowanie jednostki jest na ogół ukierunkowane, że człowiek przystosowuje się zazwyczaj do zmian zachodzących w jego środowisku społecznym, a zarazem zachowuje indywidualne rysy postępowania dające się dostrzec w różnych sytuacjach. Mimo znacznych wartości, ;skie jeancsrka upatruje w celach dlań wiodących i minio zaangażowania emocjonalnego, działania rzadko prowadzą prosto do celu. Pojawiają się cowiem i inne wartości, dochodzą do głosu różne potrzeby, a w ślad za tym zachodzi konieczność dokonania wyboru, lub np. odsunięcia realizacji pewnych zadań, nieraz ważnych, na plan dalszy.