Psychologia - poczucie zagrozenia
Dla jednostki, u której dominują potrzeby ochronne, a więc regulacja nastawiona na zabezpieczenie stanu posiadania, swoistym niejako stanem emocjonalnym jest poczucie zagrożenia: by nie stracić tego co zostało zdobyte, by nie stracić stanowiska, zaufania, sympatii. To poczucie zagrożenia prowadzić może do agresywnych form obrony, przejawiając się w postaci wygórowanych reakcji emocjonalnych, drażliwości, gniewliwości itp. Ludzi, dla których charakterystyczne jest dominowanie potrzeb ochronnych, określa się — jak na to wskazuje Reykowski — jako „lękliwych, nieśmiałych, wycofujących się, niepewnych, nastawionych obronnie lub jako złośliwych, agresywnych, podejrzliwych, nieufnych". U osób, którym właściwe są potrzeby wzrostu — wracając do pierwszej formy egocentrycznego wzoru zachowania się -— czynnikiem aktywizującym jest antycypacja sukcesu. Ludzie ci bywają określani jako ambitni, ciekawi, zachłanni. A agresywne formy zachowania, którym nieraz dają wyraz, noszą inne znamiona niż w grupie poprzedniej: nie jest to agresywność obronna, lecz zdobywcza. Charakterystyczne cechy regulacji egocentrycznej dają się wykryć zarówno w zakresie czynności zewnętrznych jednostki, jak również w spostrzeganiu, myśleniu, w procesach emocjonalno-motywacyjnych. I tak cechą znamienną w zakresie procesów poznawczych jest tendencja do odbierania świata z punktu widzenia indywidualnego interesu jednostki.