Regulacja ipsocentryczna
Regulacja ipsocentryczna nazywana bywa również regulacją egocentrycaną . Każda z tych nazw zwraca uwagę ma regulacyjną rolę „pojęcia wlasnego ja". To „pojęcie własnego ja", od dawna znane w psychologii, zostało użyte w szerokim znaczeniu. Mianowicie wchodzą tu w grę nie tylko działania mające na celu zachowanie dobrego mniemania o sobie, ale również wszelkie poczynania zmierzające do utrzymania osiągniętej pozycji, uniknięcia bólu, zapewnienia środków do życia. U niektórych osób, a zwłaszcza w pewnych okolicznościach, ta właśnie forma regulacji zdaje się dominować. Regulacja ipsocentryczna lub inaczej — godząc się na pewne uproszczenie — egocentryczny wzór zachowania się, przybiera jeszcze inną formę. Może ją wyrażać tendencja do wzrostu, względnie do ekspansji własnego ja. Umocnienie poczucia własnej wartości (która co prawda dla otoczenia nieraz oznacza nie tyle „wartość" co „ważność") zostaje osiągnięte na różnej drodze. Miedzy innymi poprzez wywieranie większego niż dotąd wpływu na otoczenie, rozszerzenie zakresu działania, wejście w posiadanie wartościowych przedmiotów itd.