Zagadnienie charakteru
Grecki termin charakter (dosłownie właściwość, piętno, znak odróżniający jedną rzecz spośród innych) oznaczał początkowo zespół indywidualnych cech warunkujących psychiczną odrębność jednostki. Ze słowem „charakter" zostały związane jednak nie tylko cechy indywidualne, ale również termin ten obejmował właściwości determinujące działanie, zwłaszcza w stosunkach z innymi ludźmi. Czynniki intelektualne pozostawały poza zakresem pojęcia charakteru zarówno w intuicyjnym odczuciu jego znaczenia, jak i w psychologii. „Mieć charakter" znaczyło tyle co postępować w sposób konsekwentny i zgodny z zasadami, a nie w sposób chwiejny i zmienny. Z tym stanowiskiem wiązała się również ocena moralna czyjegoś charakteru. Charakter określano jako stanowczy, nieugięty, niezłomny, jako szlachetny, bądź egoistyczny, marny, zły, lub wręcz odmawiano go człowiekowi: „To człowiek bez charakteru, nie można na nim polegać". To właśnie oceniające, normatywne cechy nadawane słowu „charakter" uczyniły z niego termin rnało przydatny dla obiektywnego opisu osobowości. Nie do psychologii należy moralna ocena zachowania człowieka; psychologia obejmuje wszelkie postacie osobowości i szuka zachodzących prawidłowości jej rozwoju, starając się poznać mechanizmy wyznaczające ludzkie zachowanie.