Diagnoza psychologiczna
Z formalnego i teoretycznego punktu widzenia diagnoza psychologiczna jest podobna do diagnozy lekarskiej. Jedną i drugą można ujmować jako czynność badania (postępowanie diagnostyczne) i jako wynik tej czynności. Zarówno diagnozę lekarską, jak i psychologiczną można za S. Ziemskim określić jako: „rozpoznanie jakiegoś stanu rzeczy i jego tendencji rozwojowych na podstawie objawów, w oparciu o znajomość ogólnych prawidłowości". Wspólne są także pewne metody badań, takie jak: obserwacja, rozmowa, wywiad, skale szacunkowe, zasady metody testowej i niektóre techniki laboratoryjne mierzenia wskaźników fizjologicznych, z tą tylko różnicą, że w przypadku stosowania tych ostatnich, psycholog ocenia i interpretuje je zawsze w relacji do zewnętrznego bodźca. Podobna wydaje się również strategia postępowania diagnostycznego. Różnice polegają przede wszystkim na tym, że najczęściej inny jeat .przedmiot" diagnozy — ów stan rzeczy, który wymaga rozpoznania. Dla lekarza jest to w pierwszym rzędzie zaburzony stan narządów, zaburzenie sankcji biologicznych człowieka. Z tego też wynika różnica w specjalistycznych metodach i inne stosowanie wyżej wymienionych metod wspólnych. Ostatnie dwa zdania wskazują na zachodzące różnice w przedmiocie diagnozy, co nie oznacza oczywiście, iż lekarz nie dąży do całościowego spostrzegania pacjenta.