Okresy niemowlece
Okres poniemowlęcy jest przez psychologów uważany za okres mający wyjątkowe znaczenie dla rozwoju dziecka. Pogląd ten wynika z obserwacji szeregu faktów w życiu dziecka, które decydują o takim a nie Lanym ukształtowaniu osobowości. W tym okresie przeżycia emocjonalne, choć zmienne i krótkotrwałe, wynikają przede wszystkim z kontaktów z innymi ludźmi, głównie z rodzicami. Dziecko uczy się reagować emocjonalnie nie tylko na bezpośredni kontakt z matką, ale także na sygnały zapowiadające taki kontakt, a wiec ekspresyjne i słowne zachowanie się otoczenia. Dziecko uczy się ponadto, w jaki sposób unikać doświadczeń ujemnych, a osiągać doświadczenia pozytywne. Dzieci 2—3-letnie potrafią [przeżyć bardzo silnie takie uczucia, jak: radość, współczucie, miłość, zazdrość, a także manifestować niezadowolenie, gniew i wściekłość. Ze względu na przypadające na ten okres intensywne oddziaływanie o charakterze socjalizacyjnym, przejawiające się m.in. nagradzaniem przez rodziców zachowań pożądanych, dziecko uczy się sposobów kontrolowania przejawów emocji. W ciągu drugiego roku życia wyraźnie potęguje się potrzeba przebywania z dorosłymi, którzy wzbudzają uczucia pozytywne. Uważa się powszechnie, że wtedy właśnie kształtuje się potrzeba afiliacji. Polega ona. jak wiadomo, na dążeniu do kontaktowania się z ludźmi, przebywania wśród nich. Z potrzebą afiliacji ściśle wiąże się potrzeba zyskania akceptacji, życzliwości i miłości. Gdy potrzeby te są zaspokojone, a tym samym również pragnienie bezpieczeństwa, osobowość dziecka rozwija się prawidłowo.