Rozmowa psychologiczna
Nie istnieją żadne sztywne reguły określające miejsce rozmowy psychologicznej pośród innych metod badania. Stosunkowo często jednak kolejność kroków jest następująca. Psychologowi klinicznemu lekarz przedstawia dane, jakie uzyskał w wyniku przeprowadzonego przezeń badania, oraz precyzuje pytania kierowane do psychologa. Na przykład chirurg plastyk nie widzi wskazań do wykonania zabiegu, natomiast pacjent usilnie domaga się wykonania operacji. Zniekształcenie nosa jest, zdaniem chirurga, nieznaczne lub wręcz problematyczne. Może więc nie tyle potrzebny jest chirurgiczny zabieg korekcyjny, co postępowanie psychoterapeutyczne. W każdym razie zachodzi potrzeba bliższego poznania motywów pacjenta, które skłaniają go do operacji, jak i ogólnie jego osobowości. Psycholog podejmując rozmowę stara się wytworzyć nastrój sprzyjający swobodnym wypowiedziom. Technika samej rozmowy psychologicznej bywa różna. W części przypadków psycholog pozostawia badanemu dużą swobodę, a zarazem ułatwia mu mówienie przez okazywanie poważnego i życzliwego zainteresowania. Badający ogranicza się wówczas do krótkich wypowiedzi w rodzaju: „rozumiem" „czy mógłby pan jeszcze coś na ten temat powiedzieć?" itp.