Eksperyment kliniczny
Eksperyment kliniczny jest niestandaryzowaną metodą badania psychologicznego, opracowywaną specjalnie ze względu na wyłaniający się problem diagnostyczny, dotyczący określonej osoby. Problem taki może powstać na podstawie informacji z rozmowy, wywiadu, albo też w wyniku zastosowania metod testowych. Metoda eksperymentu klinicznego wymaga przede wszystkim dużej biegłości w stosowaniu ogólnej i klinicznej wiedzy psychologicznej oraz umiejętności wyboru lub zaprojektowania ad Jioc odpowiednio do problemu dostosowanej techniki badania. W rozmowie z pacjentem stwierdzamy np., że bagatelizuje on objawy choroby, podaje 'bardzo dobre samopoczucie, co nie jest zgodne z jego faktycznym stanem i utrudnia leczenie. Niektóre wskaźniki z obserwacji skłaniają natomiast do przypuszczenia, że zachowanie pacjenta rna charakter obronny, gdyż być może wypiera on przeżycia związane z chorobą i stosuje tzw. mechanizm „zaprzeczenia". Psycholog wysuwa więc hipotezę, że w istocie pacjent na informacje związane z chorobą reaguje silnie emocjonalnie i aby to przypuszczenie 'zweryfikować, ustala np. odpowiedni zestaw slów-haseł (obojętnych oraz związanych z chorobą i prawdopodobnie silnie zabarwionych emocjonalnie) i przeprowadza eksperymt kojarzeniowy. Zgodnie ze znanymi prawidłowościami, czas reakcji kojarzeniowej powinien być istotnie dłuższy przy hasłach związanych z chorobą.