Odpornosc psychiczna
Określenie odporności psychicznej nastręcza pewne trudności i może prowadzić do nieporozumień. Uwzględnienie ich jest o tyle ważne, że przywykło się, nie bez racji, odróżniać odporność na stresor od odporności na stres psychiczny, stan stresu. Odporność na stresor, a więc na sytuację trudną (stresową) przejawia się stosunkowo małą reaktywnością emocjonalną na zagrożenie, przeszkody i inne czynniki właściwe sytuacjom trudnym. Inaczej mówiąc, człowiek reaguje względnie słabym odczynem emocjonalnym, takim jak strach, lek lub gniew, mimo że sytuację, w której się znajduje, spostrzega jako trudną. To uzupełniające wyjaśnienie jest niezbędne. Nie ma bowiem podstaw do dopatrywania się przejawów odporności psychicznej wobec określonej sytuacji, jeżeli nie jest ona spostrzegana przez przedmiot jako sytuacja trudna, a więc zagrażająca, udaremniająca dążenia lub zakłócająca działanie. Zgodnie z tym nie przejawia odporności psychicznej doświadczony lekarz, u którego wykonanie drobnego zabiegu nie wywołuje pobudzenia emocjonalnego, po prostu wykonanie tego zabiegu nie jest dla niego sytuacją trudną. Z kolei nie jest odpornym psychicznie, lecz ślepym na ludzkie cierpienie ten, którego nie porusza troska rodziców ciężko chorego dziecka.